Γιατί δε θα φτάσεις ποτέ αν δεν πας από τώρα στα μέρη που θες
Να θυμάσαι ότι τα χειρότερα πλοία περνάν τις πιο ωραίες ακτές
Αυτό το ταξίδι δε θα ναι κάτι άλλο παρά μονάχα μια απόπειρα
Να κάνουμε εκείνο το όνειρο λίγο να μοιάζει με πραγματικότητα.
Σημάδι, Ωκεανογραφία
53 χρόνια μετά: η μνήμη δεν μπαίνει σε χωροχρονικούς περιορισμούς
Τον Νοέμβρη του '73 η δημοκρατία ήταν φυλακισμένη από τη Χούντα. Οι φοιτητ(ρι)ές άνοιξαν τις πύλες του Πολυτεχνείου και τις έκαναν τόπο συνάντησης και αγώνα για μαθητ)ρι)ές, εργαζόμενες και πολίτες. Ο ραδιοφωνικός σταθμός της κατάληψης μετέδιδε το «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» σε όλη την Αθήνα. Τα ξημερώματα της 17ης Νοέμβρη το τανκ γκρέμισε την πύλη επιχειρώντας να σβήσει αυτή τη φωνή.
Φέτος, 53 χρόνια μετά, οι πύλες του Πολυτεχνείου στενεύουν επικίνδυνα, αυτή τη φορά με μια αυταρχική πρυτανική πράξη. Όλα τα κτήρια μένουν κλειστά, η χωροχρονική πρόσβαση δυσκολεύει κι άλλο (ωράριο 08.30-18.00!!), δεν δίνεται καμία αίθουσα για εκδήλωση/συζήτηση, όλη η περιοχή θυμίζει κατεχόμενα. Ανήμερα της επετείου το συγκρότημα ανοίγει στις 9:00 και κλείνει στις 13:00, πριν ξεκινήσει η πορεία. Τέτοιο προηγούμενο δεν υπάρχει σε 53 χρόνια. Ό,τι άνοιξαν τότε οι φοιτητές, σήμερα επιχειρείται να το κλειδώσει μια υπογραφή. Η μνήμη της αντίστασης στη δικτατορία και το φασισμό αντιμετωπίζεται ως ζήτημα ασφαλείας, με ωράριο, περίφραξη, λαμαρίνες και επιτήρηση. Ο ανοιχτός δημόσιος χώρος του Πολυτεχνείου βρίσκεται στο στόχαστρο, καθώς επιχειρείται να μετατραπεί σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, πειθαρχημένο στα πρυτανικά μέτρα της καταστολής. Αυτό θα έπρεπε να μας ανησυχεί όλες και όλους.Καλούμαστε να υπερασπιστούμε εμπράκτως τους αγώνες και τις κατακτήσεις του Νοέμβρη.
Στέλιος Φαϊτάκης, Νέα Εποχή (2018)
Έξω από τις κλειστές πύλες, οι εικόνες της φετινής χρονιάς:
Τον Οκτώβρη, φοιτητές στήνουν σκηνές στο Σύνταγμα, μπροστά στη Βουλή, και διανυκτερεύουν εκεί. Ζητούν πλαφόν στα ενοίκια, φοιτητικές εστίες και στεγαστικό επίδομα, γιατί πολλοί/ες δεν μπορούν πια να πληρώσουν ένα δωμάτιο στην πόλη όπου σπουδάζουν. Το ίδιο πρόβλημα ζουν και οι οικογένειες, με ενοίκια που απορροφούν όλο και μεγαλύτερο μέρος του μισθού.
Στα σχολεία των παιδιών μας, η χρονιά ξεκινά ξανά με κενά σε εκπαιδευτικούς, κτήρια που περιμένουν επισκευές, υποδομές επικίνδυνες για τη σωματική ακεραιότητα της εκπαιδευτικής κοινότητας (βλ Γκράβα και αλλού). Η δημόσια εκπαίδευση, σε όλες τις βαθμίδες, λειτουργεί με λιγότερους πόρους από όσους χρειάζεται, και η γνώση κινδυνεύει να γίνει προνόμιο όσων μπορούν να την πληρώσουν. Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, το φίδι του φασισμού, επιχειρεί να διασπείρει το μίσος και το ρατσιστικό του δηλητήριο, με δολοφονικές επιθέσεις σε μαθητές και εκπαιδευτικούς.
Στη Γαλλία, από τον Σεπτέμβρη, μαθητές αποκλείουν εκατοντάδες λύκεια σε όλη τη χώρα. Διαμαρτύρονται για τις ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς, τις υπερπλήρεις τάξεις και τις κακές συνθήκες στα σχολεία. Η απάντηση είναι δακρυγόνα, ατελείωτη βία και χιλιάδες συλλήψεις, πολλές από αυτές ανηλίκων. Κινητοποιήσεις νέων γίνονται και στη Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες (Ιταλία, Αλβανία, Βέλγιο).
Στη Γάζα, σύμφωνα με τη UNICEF, από την «εκεχειρία» και μετά σκοτώνεται κατά μέσο όρο ένα παιδί την ημέρα. Στα νοσοκομεία (όσα έχουν απομείνει), νεογέννητα μοιράζονται την ίδια θερμοκοιτίδα. Μια ολόκληρη γενιά μεγαλώνει χωρίς σχολείο. Η γενοκτονία συνεχίζεται, έστω κι αν δεν βρίσκεται πια στα πρωτοσέλιδα.
Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία: 53 χρόνια μετά, κανένα από τα τρία αιτήματα δεν είναι δεδομένο.
Η μνήμη δεν είναι μια τελετή μία φορά τον χρόνο. Είναι υποχρέωση να πούμε στα παιδιά μας την ιστορία όπως ήταν, χωρίς ωραιοποιήσεις: ότι υπήρξαν διώξεις, εξορίες βασανιστήρια και νεκροί, και ότι η δημοκρατία δεν χαρίστηκε, κατακτήθηκε με αίμα και θυσίες. Αν δεν τη μεταφέρουμε εμείς καθαρά, θα τη διαμορφώσουν άλλοι για λογαριασμό μας, πράγμα που το βλέπουμε να συμβαίνει σήμερα με τα σφραγισμένα αμφιθέατρα, την αστυνομοκρατία, τις κλειδαμπαρωμένες πύλες, τους πρυτάνεις των ΜΑΤ και της καταστολής, με χώρους και εδάφη που χάνονται για να γίνουν μουσεία/πολιτιστικά κέντρα/εστιατόρια (κτήριο Γκίνη) με δωρεά των τραπεζών, αυτών που πετάνε 93χρονες έξω από τα σπίτια τους.
Γι' αυτό θα είμαστε και εκεί, μαζί με τα παιδιά μας.
Τιμάμε τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες του Πολυτεχνείου και συνεχίζουμε τον αγώνα για ένα δημόσιο, δωρεάν και ασφαλές σχολείο, για στέγη και αξιοπρέπεια, για ειρήνη, ελευθερία, δικαιοσύνη.
Το ΔΣ του Συλλόγου Γονέων του 73ου ΔΣΑ